Historia Dobrodzienia

Dobrodzień – miasto leżące na skraju Niziny Śląskiej liczące około 5 tyś. Mieszkańców. Z II – III okresu epoki brązu pochodzą najstarsze znaleziska archeologiczne – przedmioty codziennego użytku oraz wyroby ozdobne zaliczane do tzw. kultury dobrodzieńskiej. Wyroby ceramiczne oraz metalowe z IV i V w. n.e. mają cechy słowiańskie, germańskie oraz sarmackie. W 996 r. przebywał w Dobrodzieniu biskup Wojciech podróżujący z Krakowa do Gniezna. Dobrodzień pojawił się w dokumentach już w 1267 roku w kilkanaście lat przed nadaniem przywilejów miejscowemu sołtysowi przez księcia opolskiego Bolesława I w 1279 roku. Od 1304 r. przez następne stulecia utrwala się nazwa osady – Dobrocin, Dobrodziyń, Guttentag. Na początku XIV w. była to osada dość duża, w 1311 roku istniał w niej już kościół parafialny. Prawa miejskie otrzymał Dobrodzień z rąk księcia Władysława Opolczyka w 1374 roku, przy czym uposażono wówczas miasto w dwie sąsiadujące z nim wsie Ligoty. W końcu XIV wieku na skutek konfliktów zbrojnych prowadzonych przez wojska królewskie przeciwko książętom opolskim, Dobrodzień dostał się w ręce dowodzącego rycerstwem konnym Spytka z Melsztyna, by ostatecznie zostać własnością książąt niemodlińskich. W połowie XV w. Bernard, książę niemodlińsko-strzelecki, oddał miasto właścicielowi majątku Skrońsko, który odebrał wsie Ligoty i narzucił mieszczanom obowiązki pańszczyźniane. W tym czasie istnieją kulturalne związki miasta z Koroną, bowiem w XV w. synowie mieszczan studiowali w Akademii Krakowskiej. Do 1532 r. Dobrodzień należał do Piastów opolskich, a następnie do rodzin Posadowskich, Jarockich i Blankowskich. Kolejni panowie traktowali mieszczan na równi z chłopami pańszczyźnianymi, co doprowadziło do zastoju gospodarczego osady, lecz mimo to w mieście rozwinęły się niektóre rodzaje rzemiosł, a szczególnie stolarstwo, które z czasem stało się symbolem miasta. W 1625 r. zabudowania miejskie zniszczył wielki pożar. W tym samym roku posiadłości w rejonie Dobrodzienia dostały się książętom bruszwickim, a w końcu XIX w. przejęli je królowie sascy(właścicielem miasta był też król angielski Jerzy IV), od których wykupiono je w latach międzywojennych przez wielki pożar w 1846 r., który zniszczył 136 domów mieszkalnych, teleż budynków gospodarczych, kościół parafialny, ratusz z więzieniem i sadem. W kilka lat później przystąpiono do odbudowy zgorzałych domostw. W znacznym stopniu zmieniając charakter zabudowy. Po wojnach napoleońskich ulokowano w Dobrodzieniu garnizon pruskiej kawalerii. W czasie trzeciego powstania śląskiego miasto było w rękach powstańców, którzy opanowali je 6.05.1921 r. Po podziale Górnego Śląska w wyniku głosowania plebiscytowego, Dobrodzień stał się siedzibą władz powiatowych dla części powiatu Lublinieckiego pozostałej w Państwie Niemieckim. W okresie międzywojennym działał w Dobrodzieniu Związek Polaków w Niemczech. Dopiero w 1945 roku nastąpiło przyłączenie Dobrodzienia do Polski. Do 1975 r. leżał w powiecie lublinieckim, w województwie katowickim. Obecnie leży na terenie woj. Opolskiego.